“Dit was er – en dit is wat er nog is.”

Dit geleidelijke maar onafwendbare proces voltrekt zich niet alleen in de natuur. In de psychologie spreekt men ook wel van "levend verlies": het langzaam verdwijnen of veranderen van iets dat ooit aanwezig was en volop leefde.

Het gebruik van dode bloemen en takken versterkt het thema en verwijst naar de voortdurende overgang van leven naar verval en het definitieve einde.

Schaduwen, scherpte en onscherpte spelen een belangrijke rol in het werk, zonder gelijk alle aandacht van het object weg te nemen. Sommige objecten lossen op in de onscherpte, andere verschijnen slechts gedeeltelijk in beeld of bevinden zich zelfs buiten het kader. Hierdoor ontstaat een spanningsveld tussen wat zichtbaar is en wat langzaam aan het zicht ontsnapt. Wat blijft is de herinnering.